woensdag 17 januari 2018

Koekenbak op woensdag.

Woensdagmiddag op een winderige januaridag; niet echt het ideale weer om met de kindjes een strandwandeling te doen me dunkt.  Jammer genoeg is mijn living voor de moment een halve bouwwerf doordat manlief het plafond aan het vervangen is...  Mannen die zelf klussen, het is me wat.  Gelukkig is de keuken nog gewoon de keuken, fieuwkes!  Dus, slecht weer + twee kinderen + een keuken?  Dat lijkt me een ideale combinatie voor een koekenbak!

We gingen aan de slag met een recept van de Colruyt om lekkere koekjes te bakken.  Een echte diplomaat word je, als je met twee kinderen ingrediënten in een pot moet doen.  'Nu mag jij op de knop van de weegschaal duwen' 'jij mag de boter er in doen' 'jij de bloem'  'nee wacht, jij mag straks kneden'... Hoe diplomatisch je ook bent, de kans dat je ergens een steekje laat vallen is groot: een kleine drama vond plaats want de ene mocht 1 keer meer op de knop drukken dan de andere. 




Nadat alle ingrediënten gemengd en gekneed waren was het tijd voor pauze.  Hupla, het bolletje deeg mocht eventjes rusten in de frigo.  


Trouwens, niets zo plezierig als koekjes bakken met een gepimpte keukenschort.  Dino's; nooit gedacht dat ik er zo veel over ging weten, maar als jongensmama is dit blijkbaar verplichte stof...  Ik pimpte dan ook de keukenschort met een stapeltje glitterdino's, ideaal voor bij de dino-uitsteekvormpjes!




De versgebakken koekjes mochten versierd worden met glazuur en van die minisnoepjes.  
Pret alom (alsook van die minisnoepjes...) 

Maar he, twee tevreden jongens, een plezierige woensdagmiddagactiviteit en verse koekjes.  




Keukenschort + flex: Feeërieke 
Receptje: Colruyt

donderdag 11 januari 2018

Goeie voornemens + give away!

Het is weer januari, een nieuw jaar, een nieuwe start, het ideale moment om weer goeie voornemens te maken. 

Ik was gestart met een hele hoop goeie voornemens:
1. Meer achter mijn naaimachine kruipen en kleren maken voor de jongens en mezelf;
2. Meer lezen;
3. Me verdiepen in de adobe programma's;
4. Meer koken en receptjes delen;
5. Actiever bloggen voor Bernina;
6. Meer activiteiten met de kindjes doen;
7. Leren mooi handletteren;
8.  ...

En toen was ik gestopt.  Gestopt met denken dat alle 'meer meer meer' voornemens goeie voornemens zijn.  Mijn potje energie loopt niet over, nu niet en met zo veel druk om meer te willen al helemaal niet...  Maar kan je tevreden zijn met minder? Of met een status quo?  Met gewoon gewoon zonder meer?

Minder... minder dan wat? Dan 4 maanden alleen voor de kinderen zorgen, minder dan een boek schrijven, minder dan kruipen uit een diep dal, minder dan 38 blogposts schrijven, minder dan een nieuwe uitdaging aangaan en in een nieuwe branche gaan werken, minder dan gewoon?  Als ik alles op een rijtje zet moet ik misschien niet meer willen maar blij zijn met wat is.  En misschien ook verdomd trots zijn! Ik deed van alles in 2017 en ik zal, zonder onnodige druk ook van alles doen in 2018.  Dus mijn enigste echte voornemen voor dit jaar is niet te veel willen en genieten van wat is, voila!

Dus voor wie het nog niet wist; ik schreef (nog) een boek samen met haar.  Een hoop nieuwe cameoideeën, een beetje deadlinestress, signeren op de boekenbeurs, surrealistisch je eigen boek zien liggen in de boekhandel, ... Dolle pret hoor, auteur zijn!  En om die dolle pret wat te delen geef ik een exemplaartje weg, hupla, deel de vreugde, deel wat is en geniet er van! 

Wat moet je doen? 
Gewoon een reactie achterlaten en dan kiest een onschuldige hand de winnaar!  De winnaar wordt volgende week bekend gemaakt op de Facebookpagina, spannend!









maandag 1 januari 2018

Winter in Oostende.

Wie heeft er nog niet genoeg van de kerstsfeer?  Wel, halleluja voor jullie blijft de kerstmarkt in Oostende nog staan tot het einde van de week!  En vanaf morgen kan je gerust de kerstmarkt combineren met de solden, alright.  En met een wandelingetje om al die overtollige gourmetmaaltijden er af te stappen, triple win!

We gingen midden december al op uitstap naar Oostende.  Na een wandelingetje in de stad waar we een hoopje schapen tegen kwamen gingen we richting de kerstmarkt in het Leopoldpark.  Ik ben meestal geen grote fan van kerstmarkten, of eerder, geen grote fan van de kerstmarkt in Brugge, waar ik woon.  Met zijn blauwe kerstverlichting,  telkens precies dezelfde opstelling en de het lak aan gezelligheid liggen mijn verwachtingen van kerstmarkten onder het vriespunt... 

Maar, een beetje lof voor die van Oostende is niet misplaatst: een feeërieke kerstmarkt met warme verlichting, een ijzersmid aan het werk, een mooie schaatsbaan boven de vijver, kermismolentjes en lekkere kraampjes... Gezelligheid troef daar! We deden een toertje en waagden ons daarna aan een schaatssessie. 

Schaatsen op de vijver, klinkt een beetje idyllisch maar dat is het eigenlijk met ietwat lompe kleuters niet.  Na wat drama's met de nodige traantjes ruilden ze hun schaatsjes in voor alternatieve schaatsjes met twee mesjes voor iets meer stabiliteit.  Dat hielp een beetje...  Gelukkig huurden we dan die gele banaan waardoor de tranen eindelijk plaats maakten voor glimlachende kinderen, hoera! 

Afsluiten deden we met warme wafels, chocomelk en lekkere koffietjes, plezier alom...
Dus, als jij graag eens een gezellige kerstmarkt wil doen, haastje repje dan naar Oostende!







 




woensdag 20 december 2017

Op zoek naar energie: een update.

Dag op dag 3 jaar geleden danste ik nu in een roze bloemetjesjurk mijn openingsdans. Feest, lichtjes, vrienden en familie bij elkaar. Een heerlijk feest was het. Een heerlijk feest in een ontzettend heftige periode. Een periode waarbij ik overschakelde naar puur overleven in plaats van leven.

Wist je dat alle ballen in de lucht houden moeilijk is als je een kindje hebt die niet doorslaapt of beter: die liever niet slaapt ‘s nachts? En als je een peuter in huis hebt die in de ‘ik ben twee en ik zeg nee’ fase zit? Een peuter met een bijzonder eigen willetje? En je een extra rugzakje troubles meekrijgt in een nieuw samengesteld gezin? En je man voor het werk belachelijk veel weg gaat, zoals onder andere eens 40 midweken en eens 4 maanden?

Opeens was het daar, het vallen van de ballen, de grote crash. Ik was zo leeg als euhm, als de oceaan bij de Bahama’s toen orkaan Irma passeerde. Mijn energieniveau was compleet gekelderd en mijn spieren functioneerden niet meer naar behoren. Ik startte een zoektocht naar wat energie, dat kon je al lezen hier.  Er kwam een halve diagnose: Fybromyalgie. Dat klinkt voor mij nog steeds als een truntenziekte, en het is dan nog een 'ziekte' zonder echte behandeling om weer helemaal te herstellen. Awoe daarvoor.  Maar na de ellendige zoektocht naar wat extra energie kwam er eindelijk wat licht aan het einde van de tunnel. Juij.

Na maanden, zelfs jaren van sukkelen heb ik mijn balans weer een beetje teruggevonden. Ik moest een beetje mijn verwachtingen van het leven bijschaven en meer prioriteiten stellen.  Ik voel sneller wanneer het allemaal te veel wordt (yup, want er zijn nog steeds van die dagen dat ik wat wankel). Ik geniet meer van de kleine dingen en ik weet dat ik alles wat moet afwegen omdat ik niet meer alles kan doen als ervoor. Maar ik kan nog steeds dansen in een roze bloemetjesjurk. Dus alles komt wel goed uiteindelijk.




donderdag 7 december 2017

Een tropische kerstoutfit.

Bij een kerstoutfit denk ik spontaan aan gezellige kersttruien met foute prints, wat bling bling, een rendierdiadeem en een hoop rood en wit.  Zoals de titel al doet vermoeden maakte ik eens iets anders, namelijk een tropische kerstoutfit.  Kerst; gezellig tafelen met de familie, versierde kerstbomen en een knisperende houtkachel.  Vooral dat laatste zorgde voor de keuze van een plezierige korte jumpsuit.

Bambiblauw bracht wederom een fantastisch leuke collectie op de markt, namelijk de BOT 3.  Een collectie french terry met 4 prints: cactussen, zwarte marmer, groene bladeren en wit met zwarte spikkels.  Ik ging aan de slag met de groene bladeren, ideaal voor een tropische jumpsuit, wright? 

Ik vond niet direct een passend patroontje dus flanste ik wat in elkaar.  Als onderstuk gebruikte ik de golda short van La Maison Victor maar ik liet de bovenband achterwege.  En als bovenstuk gebruikte ik hetzelfde als bij mijn comfydress, maar dan met een wijde boothals.  Door de wijde hals hoefde ik er geen rits in te steken.  Halleluja daarvoor want ik ben nog steeds geen grote held op vlak van ritsen naaien.    Hup, daarna moest ik gewoon nog die twee stukken aan elkaar naaien en klaar!  Ik ben ready for kerst; een aperitieven met cadeautjes, eten tot je ontploft en eventueel een danspasje in de living.  Ho ho ho!








Stof: BOT 3 - Bambiblauw

zondag 3 december 2017

Foam clay fun!

Er passeerde een vroege 'Sint' met een cadeautje, yihaaa!  Ja vroeg want de goedheilig man komt hier eigenlijk maar op 6 december langs, niet het weekend er voor...  Ik blijf het vreemd vinden, mensen die de Sint laten komen voor 6 december...  Oke, bij ons zullen ze 's morgens, voor ze vertrekken naar school nog niet veel kunnen spelen met wat de Sint zal brengen.  De kans dat de wereld vergaat omdat ze niet stante pede met hun speelgoed kunnen spelen is relatief klein.  Dus ik neem het risico en blijf vragen aan de goedheilig man om gewoon op de oorspronkelijke datum, namelijk 6 december, langs te komen om mijn brave kindjes te voorzien van een pakje en wat chocolaatjes.

Maar nu terug naar ons cadeautje van Feëerieke: we kregen isomofiguurtjes en een paar potjes foam clay.  'Say what?' hoor ik je denken.  Wel foam clay is een soort zelfhardende prut met mini isomobolletjes in.  Echt klei zou ik het niet noemen, het is eerder zoals plasticine.  Je kan er mee spelen, daarna terug in het potje doen en de volgende keer een beetje foam clayen. Los daarvan kan je het ook 'pletten' op isomo of MDF vormpjes.  Daarna laat je het drogen en wordt het helemaal hard, ahja want het is zelfhardend!


Ik tekende de isomofiguurtjes over op papier.  Daarna kon ik er een tekening van maken zodat de kindjes een beetje beter zicht hadden van hoe ze het konden 'beplakken'.










Ik was een beetje sceptisch op voorhand maar het is wel degelijk plezierig.  Het is echt zoals spelen met plasticine maar veel properder.  Hoera daarvoor!

maandag 27 november 2017

Musée d'Histoire Naturelle de Lille.

Vandaag was het pedagogische studiedag op school wat betekent dat de kinderen dus gewoon een extra dag thuis zijn.  Hupla, een verlengd weekend, plezier alom!  Jammer genoeg voorspelde het weerbericht voor vandaag echt ellendig regenweer, maar echt ellendig, regen regen regen en nog eens liters regen.  Wat doe je dan in godsnaam met 2 kleuters?  

Wel, we gingen naar Frankrijk, wat op zich voor hen al betrekkelijk magisch was: 'waaat? Gaan we naar een ander land?' - 'yup'.  In dat ander land gingen we naar le musée d'Histoire Naturelle de Lille of gewoon in het Nederlands het natuurhistorisch museum van Rijsel.  Het is een museum in een prachtig oud gebouw vol opgezette dieren, skeletten, fossielen en enkele levende dieren.  

Meer dan 15000 opgezette vogels en een halve opgezette dierentuin moet de natte droom zijn van elke taxidermist vermoed ik.  Vele van de dieren werden opgezet in de 19e eeuw, crazy toch?  De kinderen waren onder de indruk van het skelet van de walvis aan het plafond, van de wandelende takken, de echte dinobotten en de opgezette leeuw! 












Een museumbezoek met kleuters gaat wel wat gepaard met een beetje stress: 'Neeee, niet daaraan komen!' en 'Niet lopen!' (ook bedankt aan de Franse bewaker om dit ook nog eens te zeggen... woeps) en 'Een beetje stiller' tot 'Niet zo luid roepen!'.  Ook is de kans klein dat je alle bordjes, of zelfs maar een paar bordjes met info kan lezen: Mamaaaaa, kijk daar! Mamaaaaa, wooow, kom kijken! Mamaaaa, ik moet kaka doen...   

Maar toch is het museum zeker een aanrader, zelfs met wilde edoch flinke kleuters.  

Meer info over het museum vind je hier: