zondag 13 mei 2018

Pink flamingo's!

Een naaidip van jewelste, daar zat ik in.  Naaiprojectjes, die spookten wel nog rond in m'n hoofd; stofjes werden leuke kleedjes, korte broekjes, kleurrijke hemdjes, ... maar in het echt stond mijn naaimachine wat stof te vergaren en bleef mijn stoffenvoorraad onaangeroerd.  Alhoewel, hij vergrootte wel een beetje want een naaidipje en geen stoffen kopen hoeven niet altijd hand in hand te gaan... Woeps.

Maar opeens was het daar weer, die naaikriebel, eindelijk.  Ik haalde mijn naaimachine en overlocker boven, roefelde in mijn stoffenvoorraad en koos voor een roze tricootje met flamingo's.  Beetje selfish sewing op moederdag, dat kan geen kwaad me dunkt.  Ik ging wederom voor het Rianne patroontje van La Maison Victor.  Ik deed niet zo veel aanpassingen, eigenlijk gewoon dezelfde als in mijn vorige versie: de mouwen liet ik weg en ik versmalde het kleedje wat aan de taille.

Zo blij dat ik uit dat dipje aan het klauteren ben. Niets zo zen als gewoon wat naaien met de kindjes die op de achtergrond spelen (harmonisch zonder ruzie zou nog idyllischer zijn maar soit, ze zijn 3 en 5, ik ben al blij als ze 10 minuten zonder gekibbel spelen).  Met een veel te vol hoofd werkt dat naaien wat therapeutisch.  Misschien moet ik er werk van maken om eens een hoop stof te verwerken van mijn te grote voorraad.  Meer kleren in de kast, meer rust in mijn hoofd: lijkt me een ideale win win!  Dat er maar snel weer dingen vanonder mijn machientje rollen!








Patroontje: Rianne - LMV

maandag 30 april 2018

Poke bowls!

Een poke bowl is een Hawaiiaans gerecht met rijst, rauwe vis en groentjes, allemaal samen in een potje gezwierd.  Als je eens rondneust op Pinterest of op Instagram kom je overheerlijke bowls tegen waarvan je spontaan een beetje gaat kwijlen.  Heerlijk! (de poke bowls - niet het gekwijl)


Ze zijn makkelijk te maken en smaken verrukkelijk.  Ideaal voor als de kindjes in bed zitten en we eens liefjesavond* doen.  (* kinderen tijdig in bed, op het gemak uitgebreid aperitieven (zonder te moeten vechten voor een hapje en te moeten zeggen: 'rustig', 'zorg dat je nog kan eten' en 'niet alles in 1 keer opeten', gezellig eten (terwijl je een normale conversatie kan voeren zonder dat er jengelende kinderen tussenkomen) en een beetje netflixen - lang leve liefjesavond)  

Dus, hoe maak je nu zo'n poke bowl? 

Je neemt een hoopje rauwe vis (zalm of tonijn), snijdt het in blokjes en laat het eventjes marineren in een mengeling van sojasaus, gember, chilivlokken, sesamolie en een beetje rijstazijn.  Ik doe dat meestal gewoon wat op het gevoel maar je vindt vermoedelijk wel receptjes met precieze hoeveelheden...




Terwijl de vis rustig marineert kan je de rijst koken, groentjes snijden en een roséetje drinken. 
Ik gebruikte de laatste twee keren gewone basmatirijst maar met sushirijst is het ook superlekker.  Af en toe ga ik naar de Aziatische winkel waar ik me ontzettend laat verleiden door allerlei leuke verpakkingen, waaronder ook onderstaand zakje om je rijst te pimpen.  Geen flauw idee hoe het noemt, want mijn Japans (of Chinees...) is niet optimaal.  Het is een mengeling van zeewier, sesamzaadjes en nog een paar lekkere (onbekende) dingen.  Soit, als de rijst gekookt is zwier ik er een hoopje van dat goedje bij.


Voor de groentjes neem ik meestal verse avocado en radijsjes in stukjes.  Daarnaast zwier ik er ook een hoopje wakamé in, dat is een soort Japanse zeewiersalade (o.a. te vinden in Delhaize bij de sushi).  Ook gekonfijte gember en wat sesamzaadjes krijgen steevast een plekje in mijn bowls.




In de tonijnversie deed ik er nog wat gesneden bieslook over, bij gebrek aan lenteui en omdat de bieslook dringend op moest... En in de zalmversie kletste ik er een hoopje foreleitjes op.  


Zie, eigenlijk niet veel werk he?  En dan rest je enkel nog te genieten!

zaterdag 14 april 2018

Grote Kunst voor Kleine Kenners.

Grote Kunst voor Kleine Kenners is, net zoals de Spiekpietjes, een expo in Fort Napoleon in Oostende.  Het is een expo waarbij je op zoek moet gaan naar het gestolen schilderij door allerhande vragen op te lossen.  Iedereen krijgt bij het binnenkomen een ipod/ iphone met oortjes.  Op de Iphone staat per schilderij een verhaaltje met wat uitleg.  Eigenlijk krijgen alleen de kinderen eentje maar doordat het kalm was kregen we er ook eentje.  Makkelijk want zo konden we elk met een kind op zwier.  Iets makkelijk dan 2 kinderen met elk een koptelefoon verbonden aan één en dezelfde Iphone...  2 kinderen die niet echt even geïnteresseerd waren in de verhalen.  Je kan wel al vermoeden dat dat niet echt vlotjes liepen in het begin...

Kunstwerken van verschillende bekende kunstwerken werden door Thaïs Vanderheyden omgetoverd tot kindvriendelijke alternatieven.  Een Mondriaan kreeg plezierig vogeltjes, Napeleon werd vervangen door krokodil te paard en de verf van de Waterlelies van Monet werd vervangen door een hoop kleine stickertjes die de kinderen zelf mochten plakken.

Na de zoektocht is er beneden een plezierig klim- en klauterparcours (voor de kinderen).  Dolle pret langs de tunnels, tussen lasers en aan de schoenenmuur.   Dit was, net zoals bij de Spiekpietjes het favoriete gedeelte van de boys.

Oostende, heerlijke stad met allerlei activiteiten voor jong en oud.  Ik ben er fan van. 

Wist je dat je trouwens gratis een veerboot kan nemen tussen de kant van Fort Napoleon en de kant van 't stad.  De boot stopt niet ver maar ook niet superdicht bij Fort Napoleon.  Geen probleem maar als je net als mij een echt belabberde stapper hebt, is de tocht wel betrekkelijk heftig.  Het kind begon zelfs al te wenen toen ik 's morgens vertelde dat we een eindje gingen wandelen...  Hemel!  Na de fietstocht, de treinrit en de veerboot was het moment van de waarheid daar, wandelen!  Na vijf stappen hield hij het al voor bekeken en duurde de normaliter 10 minuutjes durende wandelingen een dik half uur...  Maar he, we zijn er geraakt, en terug ook, hoera!










O ja, voor wie nog wilt gaan, morgen is het de laatste dag... Alhoewel, dat hangt af van wanneer je dit berichtje leest uiteraard.  15 april, dat is de laatste dag, dus als je nog zin hebt, haast je, rep je, spring op de boot en wandel gezwind naar Fort Napoléon om het gestolen schilderij te zoeken!

donderdag 12 april 2018

Concert Gebouw Circuit.

Cultuur opsnuiven met kinderen, leuk maar niet altijd evident.  Daarom ben ik fan van alle kindvriendelijke alternatieven waar zowel ouders als kinderen iets aan hebben.  Alhoewel, het achter de kinderen aanrennen, alles boeiend houden van het begin tot het einde en af en toe eens een toilet zoeken voor een hoogdringend bezoekje zorgt er wel voor dat het cultuurgedeelte voor de ouders een beetje achteruitgeschoven wordt.  Maar he, ik ga er van uit dat we binnen een paar jaar allemaal samen op het gemak kunnen rondlopen in het Louvre (of iets hedendaagser, minder groot en dichter bij huis).

Vorige week gingen we op bezoek in het Concertgebouw in Brugge.  Daar deden we het Concert Gebouw Circuit.  Het circuit is een parcours doorheen het gebouw, langs verschillende kunstwerken, een interactieve klankinstallatie, een prachtig dakterras...  Betrekkelijk impressionant, dat gebouw.  De kinderen kregen aan de inkom een boekje van de 'liervogel' mee. Die vogel neemt hen mee doorheen het gebouw, met leuke verhaaltjes en stempels die ze onderweg kunnen vinden om in hun boekje te zetten.  Ze kunnen onderweg de klokken luiden op het dakterras of muziek maken in de Soundfactory.

"Ga je mee op reis met de liervogel?
Een reis waar je hoofd van zal zingen,
je oren van gaan kriebelen
en je voeten niet van kunnen stilstaan!"

De route is ook gewoon tof voor de grote mensen onder ons.  Wie wil er nu niet eens zo'n bombastisch gebouw van binnen ontdekken?  Een handige gids geeft wat achtergrondinformatie over de  verschillende installaties en kunstenaars.  Kinderen meenemen is dus geen must! 
De gids is wel makkelijk als je met kinderen gaat - dan kan je nadien, als ze in bed liggen, met een glaasje rosé op je gemakjes lezen wat je allemaal gezien hebt.  Cultuur opsnuiven met kinderen, dat doen we in etappes :)










Het Concert Gebouw Circuit is open van woensdag tot en met zondag.  En voor de Bruggelingen onder ons, is het extra plezierig want de zondagmorgen is het gratis (enkel voor de Bruggelingen)!

zondag 8 april 2018

My name is Loeka.

De laatste tijd is het ontzettend moeilijk om alles gedaan te krijgen dat ik wil gedaan krijgen.  Beetje vervelend want mij to do, of toch mijn 'what I want to do lijstje' wordt een beetje te lang.  En als er iets waar ik niet goed tegen kan, is het dat gevoel dat ik het niet allemaal meester kan, iets met te veel hooi en een vork... bwurk.  Evenwicht zoeken en behouden, niet direct een van mijn topkwaliteiten. 

Naaien stond ook op dat lijstje, een me-timemomentje om gezellig op mijn gemak nog eens iets in mekaar flansen, klinkt leuk, toch?  Wel, we hadden een babybezoekje gepland afgelopen donderdag, de ideale reden om iets te naaien dus.  Dat rustig op mijn gemak moest wel plaats maken voor rap rap tussen de soep en de patatten...  want ja, vakantie, kinderen, werken, lastminute er aan beginnen, kinderen... Je kent het wel.

Soit, ik zocht in mijn stoffenvoorraad stofjes die pasten bij het kaartje.  Ik vond een groen katoentje en een stukje bruine en witte fleece.  Het was te klein voor een dekentje dus ging ik voor een babyjasje, 'one to hug' van Mind the whale.  Zowel de bruine als de witte fleece waren niet groot genoeg om als voering te dienen dus ik combineerde ze een beetje.  Voor de oortjes gebruikte ik niet die koddige van het patroontje maar maakte ik lange konijnenoortjes, want ja, die paashaas huppelde nog niet zo lang geleden voorbij... Zo, alles aan elkaar naaien, kampsnaps er in, labeltje op strijken en hup, het jasje was net op tijd klaar. 






Kleine Loeka is voorlopig nog een beetje te mini voor haar jasje, maar ze zal er wel in groeien.  Pasgeboren babytjes, het doet toch iets met een mens he <3


Stof: eigen stoffenvoorraad
patroontje: one to hug - Mind the whale

woensdag 28 maart 2018

Dinos for the win!

Dinos zijn al maanden een hot topic hier.  Elke avond wordt er voorgelezen uit een van de dino encyclopedieën.  Vaak heb ik het gevoel dat ik zwaar dyslectisch ben als ik vlot 'archaeopteryx' of 'yangchuanosaursus' moet lezen, hemeltje.  Hopelijk komt er een periode dat ze gewoon willen luisteren naar Sneeuwwitje of Roodkapje...  Maar tot de fascinatie voor het tijdperk van het Trias, Krijt en Jura kan ik niet anders dan me verdiepen in Sauropoda, de Theropoda en de Ornithopoda.  (Yes, dinonerdtaal: check)

Ons knutselwerkje van vandaag was, zoals je vermoedelijk al kon raden, iets met dino's.  We gingen aan de slag met Paper Patch: lijm, een soort dun papier en voorgemaakte figuurtjes.  We gingen voor een T-rex en een diplodocus en papier met zwart/wit en gekleurde driehoekjes.



Supersimpel eigenlijk; papier scheuren en er op lijmen, laten drogen en vernissen.  De boys zijn al eventjes in een knipfase dus wisselenden ze wat af tussen het papier scheuren en het knippen... Zolang er enkel in het papier geknipt wordt en niet in elkaars haar zoals de dag voor de schoolfotograaf hoor je mij niet klagen.  De lijm werd er op gezwierd met hun vingers en met penselen, wat gelukkig niet leidde tot een ontzettende kliederboel, woehoew.




De interesse van de jongste was betrekkelijk snel over, waardoor zijn grote broer zijn plaats in nam.  Daarna verdween nummer twee ook want blijkbaar waren papa's grote schuurwerken aan de trap iets interessanter...  Wel ja, ze hebben een fascinatie voor dino's en werkmateriaal... boys 🤷🏼‍♀️
(tip: knutsel als er geen geronk van een werkmachines klinkt of geniet even van dat onverwacht rustig momentje en drink een roséetje...)





Nadat ze droog waren kregen de dino's nog een laagje glittervernis et voila, de glitterdriehoekjesdino's zijn klaar.  



 Paper patch materiaal: Feeërieke



donderdag 15 maart 2018

Ouder worden...

We worden ouder, dat is een wetenschappelijk feit, elke dag, elk uur, elke minuut...  Als puber kunnen we niet wachten om 'groot' te zijn, om eindelijk te mogen doen wat we willen, om zelf alles te beslissen.

En dan passeert er tijd, zomaar, zonder dat je er bij stil staat, zonder dat je er echt bewust van bent en opeens ben je groot.  Groot, ouder, en met een hoop verantwoordelijkheden.  Als puber kijken naar de ouders en denken: 'wooow, die zijn al 30 of 40, woooow en die bijna 50, crazy' (maar dan in de juiste jongerenslang).  En dan ben je zelf opeens in de 30 zonder dat je het goed en wel beseft hebt.  Nu zijn wij 'die oude' van toen maar dat voelt helemaal niet zo.


Uitspraken als 'echt, de jeugd van tegenwoordig' of 'wij hadden wel respect voor volwassenen' of 'gekke wereld waarin ze groot worden, die technologiekinderen (technokinderen klinkt toch niet hetzelfde he) flappen als eens uit je mond.  Er komt een hele groep achter ons, niet enkel kleine kindjes maar ook pubers, jongvolwassen en gewoon nog volwassen want wij zijn nu de grote geworden, voor echt.  Je merkt het aan kleine dingen bijvoorbeeld aan een rimpeltje hier en daar of aan het feit dat je voor sommige dingen buiten de leeftijdscategorie valt, 'te oud'...  Maar ook aan andere dingen, aan de omvang van problemen en verdriet.  Vroeger verging de wereld een beetje als je om 2u ipv de gehoopte 3u moest thuis zijn van die scoutsfuif.

Vorige week ging ik naar de begrafenis van een vriendin haar mama.  Verdriet wordt groter, ernstiger, intenser.  Er is meer om van te houden, meer rond je, er zit meer in je rugzak en er is meer om te verliezen.

Ik keek rond en zag ook een hoop omaatjes en opaatjes zitten, wit haar (met al dan niet een paars schijntje) en sommige niet zo goed te been.  Zou dat dan ook zo zijn, als we met onze permanent een koffietje aan het drinken zijn, dat we denken, moh, is dat nu zo rap gegaan?