zondag 25 september 2016

Een niet zo platte flatbag.

Hupla, soms heb je geluk en ligt er een cadeautje in de bus.  Dolenthousiast word ik er van, van die plezierige onverwachte cadeautjes!  Ik kreeg een prachtig okergele flatbag en cool lederachtige flex van Feeërieke om iets leuks mee te maken.

De flatbag was euhm, helemaal 'flat' zoals je al zou vermoeden aan de naam.  Omdat ik soms fan ben van wat averechts te doen wou ik dat de flatbag niet zo plat was zodat hij mooi uit zichzelf zou kunnen rechtstaan.  Daarvoor draaide ik de tas binnenste buiten. ik plooide de onderste hoekjes naar buiten en spelde ze vast op 5 cm.  Hup, even over stikken en terug keren en je hebt een niet zo platte flatbag.



Na een pinterestzoektocht naar bedrukkingsideetjes ging ik voor een origamibeer die ik al eens voor dit project gebruikte met de leuze 'wander always wonder often'.  De lederlookachtige flex liet zich gewillig snijden, zelfs iets te gewillig snijden.  Ik sneed per ongeluk te diep waardoor de organibeer meer weg had van een puzzel dan van een snel klaar flexprojectje...  Een testsnede was eigenlijk geen slecht idee geweest.  Tjah, ook hier loopt er soms een cameoprojectje niet direct zoals ik het gepland had... Soit, ik ben blij met mijn zak en van de leuke look van dat velletje flex!




Flatbag: Feeërieke
Lederlook flex: Feeërieke

woensdag 21 september 2016

Koddig (kn)aapje.

U zag waarschijnlijk al her en der de heerlijke nieuwe stofjes van Bambiblauw en Eva Mouton passeren.  Lekkere banaantjes, grappige spiegeleitjes, toffe palmboompjes en koddige eenhoorns zijn het resultaat van hun 2de samenwerking.  Wederom ben ik grote fan!

Eva Mouton's banaantjes waren al een tijdje aan lonken naar mee vanop mijn naaitafel.  En dat lonken deed het sweaterstofje blijkbaar niet enkel naar mij, ook naar Otto-Jan zo bleek.  Het knaapje vond het ontzettend grappig dat er al 'klaargemaakte' banaantjes op het stofje stonden.  Graag wou hij een nieuw truitje, een truitje met 'klaargemaakte' banaantjes.    Hupla  onder het motto, u vraagt, wij draaien, maakte ik deze morgen een fruitsweater voor mijn aapje.

Dolenthousiast was hij toen hij zijn truitje zag:  'wooow, het is ook een sporttrui!'  Het zwart wit geblokt stofje wordt door Otto-Janski blijkbaar onmiddelijk gelinkt aan cars en racebanen, wat dan weer als sportief wordt beschouwd...   Tjah, jongens, what can I say...










Patroon: Mitch sweater - LMV

woensdag 14 september 2016

Konijnenfestijn.

Billie, de kleinste spruit ten huize Wobie is grote fan van zijn konijntje.  Ik maakte een paar knuffels zelf, zoals voor OJ maar daar moest Billie niet zo veel van weten.  Ik bezweek dan maar voor een koddig konijntje voor Billie in de Hema.  Sindsdien zijn Billie en zijn Konino 2 handen op 1 buik. Hij zou hem overal mee naar toe sleuren!

Soit, toen ik een konijnenstofje zag bij Droomstoffen was ik direct verkocht.  Een heerlijk grijs tricotje met konijntjes,  die er op gedrukt zijn in een soort fluweel.  Ik twijfelde dan ook geen seconde om daar iets mee te maken voor Billie Willie Wonka.  Hup, een leathersweater met zwarte schouderstukjes en boordjes rolde van onder mijn machine.  Met wat vertraging eigenlijk, wegens het uitblijven van een zuchtje wind en een graadje minder...  Heerlijk, die indian summer maar een klein beetje nefast voor het naaien van herstgerief :)









O ja, bij de eerste foto vloog er een helekopter voorbij, bij de tweede was hij achter de horizon verdwenen.  Dank u voetbalmatch een beetje verderop voor de luchtanimatie tijdens de shoot :) 

zondag 4 september 2016

Hoog Semmi, kijk omhoog Semmi.

Nog steeds worden er in onze kringen kinderen bij de vleet ter wereld gebracht.  Een stapeltje mooie geboortekaartjes liggen te wachten op respons.  Sommige moeten al wat langer wachten dan anderen, bij deze even een sorry.  Sommige kleine spruiten zijn al hun minibabylooks kwijt alvorens er een geschenkje van onder mijn naaimachine rolde, woeps.  Maar het komt, met tijd en stond...

Soit, kleine Semmi, een nieuw petekindje voor meneer Wobie zag een paar weekjes geleden het levenslicht.  Hupla, een versgeperste spruit van 4,5kg, 10 teentjes, 10 vingertjes en een heerlijk snoetje.  Na een eerste babybezoekje met wat kleinigheidjes zette ik me aan mn naaimachine voor wat gestikt babygerief.

Kleine Semmi kan vanaf nu soezen op Ramses Shaffy's melodietje met zijn nieuw tenuetje en zijn gepersonaliseerd babydekentje.  Hoog Semmi, kijk omhoog Semmi, er is 1 die van je houdt...

Voor de cameofans:
Het geboortekaartje traceerde ik omdat ik het juiste lettertype van Semmi niet vond.  Ik maakte een schaduwrand aan de getraceerde naam die ik in zwarte flex uitsneed.  Daarna sneed ik de naam zelf uit in blauwe flock.  Hupla, eerst werd de flex geperst op het dekentje en daarna de flockfolie.  Het zwarte T-shirtje werd gepimpt met dezelfde blauwe flock.







Babybroekje: Daltonbroekje - LMV
Stofjes: Verkempinck
Flex- en flockfolie: Feeërieke 




donderdag 1 september 2016

Ready, set, go! + give away

Hupla, mijn kleine rakker begon vandaag aan het 2de kleuter, mijlpaal zoveel van de zooooo veel!  Kleine kindjes, grote stappen in de wijde wereld, op ontdekking, elke dag opnieuw...

Wel een 1ste schooldag gaat naast het zoeken naar het juiste ochtendritme na de lange vakantie, een beetje stress en opluchting na die ellenlange 2 maanden ook gepaard met een ideale reden om achter de naaimachine te kruipen.

Ik kreeg een plezierig mailtje van Jelle van Babarum.  Haar webwinkel bestaat 2 jaar en dat wil ze vieren met iedereen, hoe leuk is dat!  Ik mag samen met een hoopje andere bloggers stofjes en een leuke korting weggeven.  Hiep hiep hoeraa daarvoor :)  Kijk onderaan maar voor meer info!

Ik koos dus ook een leuk stofje bij Babarum voor een 'start 1 september met iets nieuws'-truitje.  Als patroontje gebruikte in nogmaals de ole maar dit keer stak ik er een rits in ipv de gebruikelijke drukknopjes.  Voor de binnenkant gebruikte ik restjes blauw.







Patroon: Ole - Zonen09
Stof: Geometric Dark - Babarum (de stof heeft een bloemen-kersenboord onderaan maar die liet ik weg :)) 
T-shirtje: Miss Wobie shop

En dan nu het interessantste deel voor jullie, de give away!


En moest je nu geen leuke lap winnen, niet getreurd want er is nog een plezierige kortingscode voor iedereen!  Van 15 augustus tot en met 15 september krijgen jullie 15% korting op alle stofjes en fournituren.  Geef in je winkelmandje volgende actiecode in om gebruik te maken van de korting:

BabaRumFeest 

(let wel, de code is hoofdlettergevoelig!)

Deze bloggers vieren trouwens ook mee de verjaardag van Babarum dus neem daar zeker ook eens een kijkje: Querida, With Love by Eva, Liesellove, Khadetjes en A naais ID.







maandag 29 augustus 2016

Op zoek naar energie: de kolk.

Je kon al hier en hier lezen dat ik sukkel met mijn gezondheid en met name mijn energieniveau.  Die ligt al ellendig lang belachelijk laag.  Daarbij heb ik ook een arsenaal aan stomme lichamelijke klachten waardoor dat het lichaam ook helemaal niet mee wil.

Daar zit je dan, 30 jaar, in ziekteverlof, doodmoe en een pijnlijk lijf als een oud vrouwtje (ik denk toch dat een oud vrouwtje zich zo voelt).  De eerste burn-out diagnose en bijhorende behandelingen zijn al allemaal achter de rug, zonder beterschap spijtig genoeg.  Ondertussen ben ik ook helemaal mindfull en heb ik een hoopje boeken gelezen en is mister google mijn vriend in het zoeken naar andere manieren om meer energie te krijgen.

Na bloedtesten, scans en reumatesten werd ik doorgestuurd naar de kolk, de kliniek voor onverklaarbare lichamelijke klachten (klinkt een beetje als de docter house afdeling maar dan in Brugge).  Dit klinkt als: betrekkelijk snel maar in werkelijkheid duurt dit al onzettend lang, ziek zijn wil ook zeggen: tijd en geduld hebben, heel veel geduld, voor alles, elke keer opnieuw.  Voor elke nieuwe afspraak te maken, elke nieuwe wachtzaal, elke nieuwe test, elk nieuw resultaat,...
Mijn klachten blijken na de intake bij de kolk ernstig genoeg dus zullen er nu een hele hoop testen gebeuren om te kijken wat het is, of wat het niet is of wat het zou kunnen zijn of hoe ze het kunnen verhelpen... alleszins, een hoop testen maar niet nu, nee, als er plaats is...

Ik moet nog steeds wat wennen aan het 'ziek zijn'.  Ik wil graag alles doen, alles kunnen en gewoon opstaan en niet moe zijn (en geen pijn hebben).  Onlangs moest ik langs bij de adviserend geneesheer.  Ik hoorde wat hororverhalen maar ik begreep niet goed waarom mensen schrik hadden tot nu.

Het voelde aan alsof de grond onder mijn voeten werd weggetrokken, alsof er dramaqueen op mijn hoofd stond geschreven, alsof ik helemaal moederziel alleen en onbegrepen was...  de woorden bleven hangen, werden rond mijn oren geslingerd en deden de tranen ontzettend snel opzwellen...
'onverklaarbare klachten, alle mevrouw, dat kan toch niet?'  'je bent 30, 6 maanden thuis en het gaat niet beter en ze vinden niets, mevrouw, u hoort toch zelf hoe dat klinkt...' 'ik kan jou toch onmogelijk arbeidsongeschikt laten...' 'er is nog nooit iemand beter geworden van een label als fybro of CVS, buiten de dokters die ze geven' Vreselijk als ik zelf moeite heb met toe te geven dat ik niet meer alles kan, vreselijk om dan te horen dat er met betrekkelijk wat spot door een adviserend geneesheer wordt gedaan.

Ziek zijn is wachten, zoeken, onbegrip ervaren, nog meer zoeken, nog meer wachten en hopen dat je kracht genoeg vindt om niet op te geven... Ziek zijn is stom, is niet mijn eigen keuze en is iets wat me overkomen is.  En ook iets waar ik weer vanaf zal raken, uiteindelijk...

T-shirtje : Miss Wobie shop

zondag 28 augustus 2016

Jongensmama all the way...

'Blijf van je fluitje!' en 'Doe de bril naar beneden!' zijn een van de meest gezegde zinnen ten huize Wobie.  Een jongensmama ben ik, 1 pluszoon, 2 eigen zoontjes, een kater en de man des huizes maken ons gezin compleet.

Na jarenlang dromen van mijn gezellig gezinnetje met dochters werd snel duidelijk dat niet alle dromen uitkomen.  Zelfs met de beste wil van de wereld, schietgebedjes en hopen hopen hopen kan je het geslacht van je bolletjes niet veranderen.

Voila, daar wordt je dan als meisje opeens mee geconfronteerd, met piemels, brillen die omhoog blijven staan, superhelden, racewagens, stokken, stenen en gedroogde bladeren als cadeau, enthousiast geroep omdat er een tractor voorbij passeert en nog meer piemels...

Hoe je het ook draait of keert, zonen zijn niet hetzelfde als dochters. Je hebt er van soorten, zowel bij de jongens als de meisjes: wild, rustig, energiek, druk, creatief, zacht, ... Maar jongens, of toch mijn jongens zijn er van de categorie wildebrassen eerste klas.

Hier volgt een lijstje met gesprekjes die ik heb met mijn jongens, of toch met Otto-Jan daar Billie nog bitter weinig zegt...

1. 'Blijf van je piemel!'
'Maar ik kom niet aan mijn piemel, gewoon maar aan mijn balletjes...'

2. 'Papa is super snel he?'
'ja jongen'
'Maar ik ben nog sneller als ik spiderman roep als ik loop'
'ik denk het niet'
'jawel hoor'
'ben je al eens gewonnen misschien tegen papa?'
'Nee... maar ik ben wel supersupersnel!'

3. 'woooooow mamaaaaaaaaa, kijk!!!'
'wat?'
'Daar een een vrachtwagen met grote wielen!!!'

4.  'Ik zie, ik zie wat jij niet ziet en het is.... gemaakt van blok'
'?'
'Daar, dat groot huis!'

5.  Dora vraagt op televisie wat de kindjes thuis zouden wensen moesten ze een wens hebben.
'Euhm, een racewagen, dat zou ik willen!!  mamaaaaaa, ik hoop dat mn wens uitkomt...'


Tjah, geen gesprekjes over prinsessen, poppen of andere meisjesdingen.  Jongensmama zijn was niet wat ik verwacht had maar het went, en ik leer veel bij, kijk met andere ogen naar de wereld.  Vrouwen zijn van Venus en mannen van Mars, er zit wel iets in, 2 verschillende geslachten, 2 andere werelden.  Bizarre verschillen, nieuwe inzichten en heerlijke verwondering over wat die kleine jongensoogjes zien...